tkanka nabłonkowa

« Powrót do Słownika

tkanka nabłonkowa – graniczna tkanka zwierzęca różnicująca się z listków zarodkowych: ektodermy, entodermy, mezodermy, zależnie od grupy systematycznej i narządu. Ze względu na budowę i pełnione funkcje wyróżnia się: nabłonek jednowarstwowy i nabłonek wielowarstwowy. W nabłonkach ilość substancji międzykomórkowej jest bardzo mała (w przeciwieństwie do tkanki łącznej). Komórki ściśle przylegają do leżącej poniżej błony podstawnej. Sąsiednie połączone są specjalnymi złączami – desmosomami (czasem błona komórkowa całkiem zanika i powstaje tzw. syncytium, np. u tasiemców). Często występują także połączenia zamykające oraz komunikacyjne.

(łac. textus epithelialis – tkanka nabłonkowa, epithelium – nabłonek)

Kurs: Histologia (8.1.) (3-letnie liceum)

Kurs: Tkanki (8.1.) (4-letnie liceum)

Synonimy:
nabłonek
« Powrót do Słownika